jak ja żyję? nie wiem :) poważnie. niestety nie wiem, może ciężko to określić…. po prostu wiem, jak chcę żyć dalej, co robić, w jaki sposób podejmować decyzje itp.
jak było dotychczas? jak mi ktoś powiedział za dużo myślałem, za dużo marzyłem:) i w sumie to była prawda. często za mało robiłem, głównie z braku odwagi.. czy obawy przed konsekwencjami i strachem przed porażką? przypuszczam, że tak. na pewno w jakimś stopniu, bo przecież to nieodłączny element naszego życia. tylko strach nie może paraliżować i musi stać się motorem naszych działań, siłą i dodatkową motywacją….
a jak teraz prĂłbuję Ĺźyć? nie tracąc tych chwil, ktĂłre mogą być ostatnimi, a ktĂłre tak szybko uciekają. w końcu tu Ĺźycie jest krĂłtkie i nie ma co rozmyślać za duĹźo, gdybać itp.. (trochę się powtarzam, ale tu juĹź większość zostało powiedziane, z czym się zgadzam, więc tylko ubieram to trochę inaczej w słowa tak dla ściemy, Ĺźeby nie było Ĺźe nic nie piszę ;)))… chcę Ĺźyć i prĂłbować walczyć o to, na czym mi zaleĹźy, o swoje marzenia i nadzieje:)

kiedyś byłem pesymistą, teraz jestem (?) optymistą. pomaga? na pewno, bo duĹźo fajniej patrzy się na świat, mam więcej siły i motywacji. i słońce na niebie cieplejsze, bardziej żółte i przyjemniejsze! nie wiem czy mi się tak jeszcze długo uda, moĹźe to tylko chwilowy stan ducha, ale mam głęboką nadzieję, Ĺźe nie… kiedyś myślałem, Ĺźe to niemoĹźliwe, abym ja, urodzony pesymista, mĂłgł myśleć optymistycznie. no jak to? ja? ja optymistą? nigdy w Ĺźyciu, w końcu lepiej się cieszyć z niespodziewanej wygranej, gdy spodziewało się poraĹźki niĹź smucić się z przegranej po nadziejach na wygraną… tak kiedyś myślałem, brzmiało to nawet dosyć logicznie, ale juĹź tak nie jest. moĹźe brzmi dalej logicznie, ale znalazłem lepsze wyjście:) nie ma poraĹźek. są sytuacje, z ktĂłrych trzeba wyciągnąć wnioski na przyszłość, aby nie popełniać dwa razy tego samego błędu, kaĹźdy popełnia błędy przez całe swoje Ĺźycie, trzeba tylko umieć popełniać ich jak najmniej. patrzę na świat moĹźe trochę przez róşowe okulary, co jednak nie wyklucza uĹźywania do tego racjonalnie myślącego mĂłzgu. po prostu mam duĹźo więcej sił, ktĂłre mogę poświęcić na jakieś działanie. na realizację marzeń, dawanie uśmiechu innym 

prĂłbuję Ĺźyć teraĹşniejszością, nie zapominając o przeszłości, a takĹźe o przyszłości, ktĂłra być moĹźe stanie się dla mnie teraĹşniejszością. we wszystkim trzeba mieć umiar, takĹźe w korzystaniu z Ĺźycia. co nie zmienia faktu, Ĺźe trzeba umieć z niego korzystać tak, aby czuć, Ĺźe niczego nie brakuje, czuć się naprawdę szczęśliwym z drugą osobą (nie wierze w to, Ĺźe ktoś chciałby być sam…), wiedzieć, Ĺźe kiedy jest smutno, będzie potrafiła pocieszyć, przytulić i rozweselić, by po prostu była wtedy, kiedy jej potrzebujemy… mieć powody do tego, aby jak najczęściej się uśmiechać. a najwaĹźniejsze to chyba nie Ĺźałować tego, co się zrobiło, bo juĹź po prostu nie ma sensu…. mĂłc stanąć kaĹźdego ranka przed lustrem, uśmiechnąć się i pomyśleć, Ĺźe oto kolejny miły dzień Ĺźycia, kilka chwil szczęścia…

…bardziej chodziło mi o zbytnie zastanawianie się nad wszystkim…o absolutny brak spontaniczności, o coś, co potrafi naprawdę zabić marzenia i zdecydowanie uprzykrzyć Ĺźycie… być moĹźe są szczęśliwcy, ktĂłrzy nigdy nie doświadczyli tej destrukcyjnej gonitwy myśli, ktĂłra do niczego nie doprowadza, jest tak uporczywa i uciążliwa, ze tak naprawdę doprowadza tylko do tego, Ĺźe nie zmienia się nic, bo poprostu nie wystarcza juĹź sił, ani chęci… wiem co mĂłwię, bo sama tak miałam… i uwierz, Ĺźe takie myślenie jest złe, bo stoi się w miejscu…nie posuwa do przodu nawet o milimetr… to zdecydowanie nie jest rozwijające…

I jeszcze raz zaznaczam… nie potępiam myślenia… bez niego to juĹź w ogĂłle nic by się nie działo… propagowanie nadzwyczajnej beztroski teĹź absolutnie nie było moim celem… Ani uprzyjemnianie sobie Ĺźycia i zaspokajanie wszelkich swoich zachcianek kosztem innych… a tym bardziej krzywdzenie bliskich nam osĂłb i burzenie wszystkiego, co misternie budowaliśmy, budujemy i budować będziemy…

Pisałam o tym, Ĺźe nie powinniśmy się bać zmian i czasem wyjść im na przeciw…a nie tylko biernie czekać, Ĺźe coś się samo wyjaśni, ktoś to za nas zrobi… i takie tylko rozwiązania przyjmować… albo postępować w sposĂłb taki, jakiego oczekują od nas inni, postronni ludzie… KaĹźdy mĂłwi o wolności… a czy jesteśmy wolni, gdy wszystko robimy pod dyktando innych, chcąc się innym przypodobać, nie słuchając własnego sumienia, wewnętrznego głosu, własnych pragnień? …nie wydaje mi się… czy wtedy moĹźemy czuć szczęście i radość, te nieopisane?? Tak, jeśli komuś zaleĹźy tylko na tym, by być akceptowanym przez innych, przez wszystkich… w innym wypadku… nie sądzę… niewielu lubi czuć się jak marionetka lub całe Ĺźycie udawać, Ĺźe jest w porzadku, bo inni tak uwaĹźają… Indywidualność nie jest zła… samorealizacja teĹź nie… (nie mĂłwię o tych, ktĂłrym to odpowiada, lecz raczej o tych, ktĂłrzy czują, Ĺźe coś z ich Ĺźycie jest nie w porządku, ale nie do końca potrafią to sprecyzować lub boją się przyznać przed sobą, Ĺźe coś im nie pasuje, bo nie wypada)…

…odrobina spontaniczności jeszcze nikomu nie zaszkodziła… Postępowanie zgodnie z tym, co tak naprawdę myślimy chyba teĹź…
…spokĂłj w glowie…hmm…sparafrazowałam tytuł piosenki, z ktĂłrej pochodził pierwszy cytat… ten spokĂłj to nic innego, jak Ĺźycie w harmonii z własnym wnętrzem, sumieniem teĹź… nie beztroskie Ĺźycie bez myślenia i zaspokajanie wszelkich zachcianek… wyrzeczenia są wkalkulowane w nasze Ĺźycie i ja ich nie kwestionowałam i kwestionować nie będę… podobnie jak błędy czy konsekwencje naszych działań…

Myślmy więc, ale teĹź słuchajmy samych siebie, licząc się z innymi… i sprawiajmy sobie choć troszkę przyjemności, tych malutkich, ktĂłre jednak sprawią, Ĺźe częściej się będziemy uśmiechać, a przez to teĹź uprzyjemnimy Ĺźycie innym, zwlaszcza tym, na ktĂłrych nam zaleĹźy…

Własnie myślałam sobie, Ĺźe chyba za prosto by było…po to mamy rozumek aby korzystać z jego usług . Myśleć….mĂłwią Ĺźe to nie boli…nie prawda….moze sam proces jest bezbolesny ale myśleć tzn. wybierać.Wybory są trudne bo chcieli byśmy wszystko,a przynajmniej po naszemu.Musimy zdecydować się ktĂłra okazja Ĺźyciowa jest naprawde okazją. Chwytać wszystko co przyniesie nam los tez się nie da….

Proces myślenia jest wpisany w nasze Zycie ,komplikuje je to prawda ale tez i ubarwia ubogaca…
Korzystanie z życia bez tej”gonitwy myśli”może być satysfakcjonujące,ale tylko do czasu.
Zaspakajanie kaprysów jest dobre ale do momentu kiedy w gre nie wchodza czyjeś uczucia.
Gdy myśli spychamy na bok często ranimy innych….bo po prostu nie myślimy…
I tu znowu dylemat:wybrać własne potrzeby czy potrzeby innych?
Ja zazwyczaj staram się zachowywac tak jak mam na to ochote ale zdając sobie sprawe Ĺźe nie wszystko mi wolno ,nie wszystko mogę.Nie lubie Ĺźałować czegos co zrobiłam wiec staram się wcześniej myśleć….Nie zawsze to wychodzi ale mam satysfakcje Ĺźe się starałam.
Dla momentu mojego kaprysu nie chciała bym poswiecić czegoś takiego jak przyjazń,miłosc czy jakiekolwiek uczucie mozolnie budowane w czasie…

„W zyciu piekne są tylko chwile ”-
Całe nasze życie to nic innego jak chwila.
Wszystko przemija.Chwile radosne i te smutne splataja się bezustannie.
Po takim kobiercu jednak musimy iść do przodu przed siebie cały czas jednak myślac nad tym czego chcemy ,co moĹźemy .Marzenia bez myślenia tez nie istnieją.Skoro potrzeba myśli by marzyć to i do realizacji tego marzenia jest ona potrzebna….

TERAZ NA TEMAT
”Carpe diem”
„Łap chwile..”.ja bym to ujęła tak:
-Ĺťyj dniem ale nie zapominaj o tym, ze i wieczĂłr przyjdzie.
Odpowiednia doza myslenia jeszcze nikomu nie zaszkodziła,przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo.
Złotego środka na Ĺźycie nie ma…SpokĂłj w głowie to marzenie do ktĂłrego dązymy .Jeśli jednak ma być ono spełnione kosztem nie myślenia to ja dziękuje…