Uciekają…
Biegną do Ciebie
Nie oglądają się już za siebie
Trochę  nie poukładane
Jeszcze nie zapisane
Bardzo niecierpliwe
Odrobinę wstydliwe
Moje myśli…

Wiesz…
Nie chce już lustra,
Chcę
Zobaczyć me odbicie w Twych oczach
I mieć pewność ze wszystko jest w porządku.

***

Nie samotne,
Nie smutne,
Nie szare,
Życie…
Moje/nasze
Nabiera barw, smaków
Życie nabiera życia
To nie tylko gra słów
Teraz to
Rzeczywistość
Kto to wie?
Teraz
Tutaj
Może tak już zostanie?
Pytam się…

***

Zgubić się z Tobą
W lesie,
W myślach ,
W marzeniach,
Chciała bym…
Może nawet w życiu

Po cichu chodzę,
Po cichu łudzę się,
Po cichu marze,
Na głos śmieje się -
Bo moja głupota nie ma granic!!!

Chodząc na czubkach palców
Staram się znaleźć granice…

Po cichu śnie
Po cichu pytam o sens
Po cichu budze się
Na głos śmieje się -
Bo mysli nie spały tylko drzemały…
Przez krótką… za krótką… chwile…

Jakoś zauważyłam jednak że ludzie wstydzą się takiego bezpośredniego kontaktu wzrokowego. Może i boją bo ponoć z oczu można wyczytać wszystko? Przeciętny rozmówca patrzy tępo przed siebie i odpowiada półsłówkami, rzuca jakimiś gotowymi tekstami, hasłami bez znaczenia. Ciężko w ogóle dogadać się z ludźmi a co dopiero dopatrzyć czegokolwiek w ich spuszczonym wzroku. Jednak jak się uda to jest to niezła zabawa. Dlaczego?

To, co widać w oczach prawie nigdy nie pokrywa się z tym, co ludzie mówią. Zresztą mi nie chodzi o to by z ludzkiego wzroku dowiedzieć się o rozmówcy jak najwięcej. Nie obchodzi mnie jego stan konta w banku czy numer buta (zresztą z oczu i tak nie wyczytam). Po prostu patrząc w oczy widać czy ktoś mówi prawdę czy nie. Czy mnie słucha czy też ma mnie gdzieś. Jak można rozmawiać z kimś i w międzyczasie sprawdzać czy buty są na pewno dobrze wypastowane lub też podziwiać przelatujące muchy…

Wkurza mnie coś takiego… ludzie nie mają czasu pogadać, jak już zdecydują się wymienić parę słów to kończy się na wymianie grzecznościowych formułek… W głowach im się nie mieści że tak bez powodu można by podyskutować. Wszędzie szuka się jakiegoś podtekstu. Skoro patrzę ludziom prosto w oczy to pewnie z policji jestem, albo ze skarbówki, albo Jehowa…. Tak dziwne ale prawdziwe….

Uśmiechnij się do kogoś tak bez powodu… spróbuj… Wiesz co się dzieje w tym momencie? Otóż: głowa w dół i zaczyna się intensywne myślenie: może wariatka? pewnie se mnie z kimś pomyliła, podobam się…

Ciekawi mnie kiedy ludzie dojdą do tego, że spojrzenie w oczy nie jest narzędziem… nie musi mieć podtekstu… ono po prostu może być… istnieć… jako zwykły ludzki odruch… taki odruch,
po którym nasz świat choć przez sekundkę stanie się… bardziej ludzki…! Bardziej ludzki… nawet wśród obcych sobie ludzi…

Kiedyś nie potrafiłam rozmawiać przez telefon. Trudność mi sprawiało rozmawianie z kimś bez kontaktu wzrokowego. Powoli jednak doszłam do wprawy, w końcu z głosu rozmówcy też można wiele się dowiedzieć… Internet? Kolejny środek do porozumiewania się bezwzrokowego, mniej więcej opanowałam też. Jednak bez telefonu i Internetu można żyć… Bez kontaktu takiego bezpośredniego z drugim człowiekiem, bez pogaduszek na ławce, w kolejce czy też u lekarza – ja bym nie potrafiła przetrwać dłużej niż tydzień.

Tak się zastanawiam czy gdybym miała możliwość porozmawiać i popatrzeć w oczy ludziom których słyszę tylko przez telefon, lub też znam tylko z neta, czy to zmieniło by cokolwiek???… Wiem kontakt może stać się bardziej koleżeński, ludzki, czy jak to nazywają trenerzy wewnętrzni – profesjonalny… [swoją drogą zawrotną karierę robi to słowo w naszych słownikach – teraz już wszystko może być profesjonalne… ostatnio nawet spotkałam się ze sformułowaniem profesjonalny pies pasterski. Ciekawe jednak co by z takiej konfrontacji wyszło??

Po co o tym wszystkim pisze zanudzając z leksza? Dzisiaj na 26 osób, które spotkałam podczas przejażdżki rowerkiem tylko 2 mi popatrzyły w oczy (jeden to dziadek po 70, druga to sprzedawczyni w kiosku). Zastanawiałam się dlaczego? Czy jestem dziwna? Czy zbyt
wiele oczekuje od ludzi? Dalej nie wiem… Jak już wcześniej wspomniałam nie jestem zboczona ale kontakt wzrokowy czy fizyczny jest tak naturalny że według mnie szkoda aby się gdzieś zatracił tylko dlatego że w inny sposób szybciej, mniej kłopotu itd. Może ktoś mi wyjaśni o co w tym wszystkim chodzi? Bo ja taka trochę głupia, trochę mądra ale się jakoś w tym wszystkim pogubiłam…